it all starts here: Blog

je suis venu, j'ai vu, j'ai vaincu

Thu, 08 May 2008 02:16:13 GMT

-Aşırı mutluluk dolayısıyla, çemkirme entrylerine ara verilmiştir-

Organizasyonlar, dergi, röportajlar, yazılar, şaraplar, ebedi yalnızlık hissi, koşturmaca, hep bir yere yetişme telaşı, zorlama bir hayatı yaşama gailesi arasında; bundan bir kaç ay önce bir akşamüstü, durdum. Bir akşamüstü, kalbim ve sesim heyecandan titrerken ben sadece -hani bana fal baktığında- "deniz olmadan yaşayamazsın sen" dediğin denize bakıp ara verdim hayata.

Başucu kitabım var bi tane. Ece Temelkuran'ın "içeriden" kitabı. "İnce" olmakla lanetlenmiş her bünyenin mutlaka en az bir kez okuması gereken bir kitap. Çok sevdiğim bir paragraf var kitapta: "Git, dolaş, ülkeler gez, aç kal, meteliğe kurşun at, ama ne yap et, koşturmaya başlamadan önce biraz amaçsız yürü. Maceraya çık, bedeli ne olursa olsun bunu yap. Çünkü hayat, onu erken anladığını sananlardan çok fena alır öcünü. Bir şeyi vaktinde yaşamadan geçersen, çok sonra, seni rezil etme pahasına, sana yaşatır o eksik bıraktığın bölümü." Geçenlerde Hale, "peki sen hazır mısın?" dediğinde bu paragraf geldi aklıma. Hayatın benden öcünü alabileceği pek de bir şey kalmadı aslında.

Sonra bir anda seneler öncesine döndüm. Çantamı toparlayıp, alıp başımı gittiğim zamanlara. Çünkü geçtiğimiz haftasonu, bir şeyler içmek için arkadaşlarıma söz vermişken, (özür dilerim Melda, Esin, Barbaros ve Özerk!) bir anda kendimi valiz toplarken buldum. Tek farkı, ilk kez bu sefer tek başına olmamamdı.

Kaçamak dediğin anlık olmalı. (Aslında bu cümleyi "gitmek dediğin anlık olmalı" olarak yazmıştım. Sonra bu kelime beni rahatsız etti ve "kaçamak dediğin" olarak değiştirdim. Yoksa aidiyet duygum mu var artık?) Habersiz, programsız, içinden geldiği gibi. Bütün öğleden sonrasını uçak bileti aramakla geçirip, akşam eve gelip bavul toplamalı insan... "her ne olursa olsun, birlikte gideceğiz" cümlesi kulaklarında çınlayarak.

... ve ben bunca yıllık yaşamdan sonra anladım ki; duty freede yarım saat puroların başında bıdır bıdır konuşarak zaman geçirmekmiş mutlu olmak, yine duty freede "parfümler için tester koydukları gibi, içkiler için de tester koymalılar" dediğinde kıkır kıkır gülmekmiş mutlu olmak, elindeki tourist guidea bakarken gezilecek yüzlerce yer arasında aynı anda "aa buraya gidelim mi?" diyebilmekmiş mutlu olmak, akşam eski bir İngiliz evinin bahçesinde, rüzgar saçlarını savururken rakı içip zeytinyağına ekmek batırmakmış mutlu olmak... Mutlu olmak için çok uzaklara gitmeye de gerek yok aslında, sarılıp uyumakmış en mutlu eden. Başım dönüyor, ama ilk kez şaraptan değil.

till death do us part...

Mon, 28 Apr 2008 13:02:44 GMT

...ve ben bunca yıllık yaşamdan sonra anladım ki; gece kabus gördüğümde küçücük bir kız çocuğu gibi kollarının arasına sığınırsam nefes alabiliyorum. Şu an nefes alıp, bundan seneler sonra son nefesimi vermek istediğim yerde...

Everyday Is Like Sunday

Mon, 21 Apr 2008 11:35:47 GMT

"Uzun zamandır çemkirmemiştim. Du bloga bi şeyler yazıyım da çemkireyim gönül rahatlığıyla" düşüncesiyle açtım notepadi. Uzunca bir süre boş gözlerle monitöre baktıktan sonra farkettim ki çemkiremiyorum. Zorladım kendimi, ofistekilere sataştım belki malzeme verirler diye ama ı ıh. O kadar huzurluyum ki, gönül rahatlığıyla çemkiremiyorum bile. Tek çemkirebileceğim kişi, haftasonu bahçede mangal yakarken, kapalı pimapenini açıp: "Dumana boğuldu ev, söndürün mangalı" diyen yaşlı kadın olabilir. Evet ona çemkirebilirim. "Be kadın, bütün gün camda nasıl sataşsam şunlara diye bekliyorsun, kapalı pimapeninden nereye duman giriyo. O mangaldaki kömür 2 dakika sonra köz olcak zaten kalmayacak duman falan. Yaşlısın diye ses etmiyorum ama bi gün çok fena bozuşcaz..." I ıh istediğim kadar verimli çemkiremedim.

Bahçe demişken; gül, ayçiçeği ve bilumum bitkilerin nasıl dikileceğini öğrendim. Çıplak elle toprağı eşeleyip, yine çıplak elle organik gübre serpmek dünyanın en rahatlatıcı eylemiymiş. Biz beton yığını, güneş görmeyen apartman dairelerinde yaşayarak kendimize eziyet ediyormuşuz meğer.

Haftasonu, bahçe ekmek dışında gerçekleştirdiğim 2 muhteşem eylem daha vardı. Cedric Klapisch'in yeni filmi ve Joe Lynn Turner ile Cem Köksal konseri. Cedric Klapisch, her zaman olduğu gibi yine harikalar yaratmıştı bu filminde de. Ama asıl bahsetmek istediğim konu, konser. Joe Lynn Turner, deri pantolonu ve kıvırcık uzun saçlarıyla bizi yeniden 80'lere götürdü. Utanmasam Smoke On The Water'da headbang yapacaktım yahu. (Bu hissi en son 2005 senesindeki Manowar konserinde yaşamıştım, ve evet itiraf ediyorum ki orda headbang de yapmıştım. -Damla'nın yaşamından en gizli kesitler serisi No:001.) Cem Köksal ve özellikle konuk olarak katılan Gür Akad'ın sahne performansı ise tek kelimeyle muhteşemdi. "Long live rock'n roll" sayıklamalarıyla eve gelip eski müzik arşivlerimi karıştırmam ise işte tam o güne denk geliyor.

si on touche un arbre on devient un arbre

Tue, 01 Apr 2008 09:35:57 GMT

Vapurda yazıyorum bu satırları, yine. Boynumda yasemin, ellerimde toprak kokusu var. İçimdeyse dünyanın en büyük mutluluğu.

Küçük şeyler var hayatımda. Küçük şeylerin getirdiği kocaman mutluluklar. Papatyalar, şaraplar, yaseminler, filmler, çiçekler arasındaki pazar kahvaltıları... Haftasonu Resfest'te uyuklarken (evet birazcık sıkıcı geçti) bizim yazarlardan biri resmimi çizmiş. Uyanıp baktığımda iki tane kanat çizdiğini gördüm sırtıma. Ömrüm boyunca ayaklarımın bu kadar yerden kesildiği an sayısı çok azdır. (Bu anların büyük bir kısmı bu aralar oldu zaten :) )

Dedim ya, küçük mutluluklar. Gitmeyi değil de kalmayı, aidiyet duygusunu hissettiren küçük mutluluklar. Haydarpaşa'ya yaklaşırken ışıkların, denizin üzerinde yansıması gibi; ya da mum ışığının gözlerindeki aksı. "Eğer bir ağaca dokunursan, ağaca dönüşürsün"

İstanbul Hatırası

Sun, 09 Mar 2008 22:35:08 GMT

Bu seferki yazımın anafikri "ne kadar acıtıyo canımı" olmayacak,... valla. Çünkü ben hayatımın en huzurlu dönemini yaşıyorum. En mutlu dönemi demiyorum, çünkü huzur her zaman öncelikler listemde mutluluktan daha üst sıradaydı, hala da öyle.

Bundan tam bir sene ve bir ay önce buraya "bahar geliyo" yazısı yazmıştım, dışardaki çiçek açan ağacın da bu hisse kapılmamdaki en büyük etken olduğunu. Bugün balkona çıktığımda farkettim ki aynı ağaç bir sene sonra tekrar çiçek açmış, her şeye rağmen. Sonra Firuzağa'ya gittim yine, masanın etrafında dolanan kedileri sevdim, ve hatta öyle kahkahalar attım ki Firuzağa'da, samimiyeti cümle içerisinde kullansam bu kadar başarılı olamazdım.

Ben anladım ki sevgili okur; huzur tek başına bulunan bir şeymiş. Tekrar kahkahalar atmakmış, tekrar resim yapmakmış, tekrar odaya sinen yağlıboya ve tiner kokusuymuş, tekrar to do liste sahip olmak ve belki inanmayacaksınız ama to do list maddelerinin yanına check atmakmış.

Son zamanlarda gerçekleştirdiğim en keyifli eylemlerden birisi de rakı eşliğinde Crossing The Bridge The Sound of Istanbul filmini izlemekti. Sonra "İstanbul Hatırası" çaldı usul usul. Dönüp dolaşıp geleceğim şehir. "Bir tüy kalemle yazılmış bekler, bir hayat daha olmalı, der gibi kahverengi tonlarda uykularda".

Makes No Sense At All, Makes No Sense To Fall

Mon, 04 Feb 2008 22:33:48 GMT

Çok şey sakladım bugüne kadar insanoğlundan. Yazdığım yazıları sakladım kimse okumasın diye, çizdiğim resimleri sakladım kimse ne hissettiğimi bilmesin diye, kalp kırıklarımı sakladım güçsüzlüğümü kimse görmesin diye, üşümelerimi sakladım ki kendi kendimi ısıtmayı öğreneyim diye, kendimi sakladım ki toplayıp çantamı alıp başımı gittiğimde yaşamaya devam edebileyim diye… Zaman geçtikçe ve ben bütün bu yalnızlık terminolojisini öğrenmeye çalıştıkça; hayatıma birilerini sokmayı öğrenmeyi unutmuşum. Hayatına birilerini sokma konusunda; dünya benim kurallarımı kabul etmiyor, ben de dünyanın kurallarını kabul etmiyorum. Gereksiz bir inatlaşma var aramızda, ikimizden birisi pes edene kadar süregelecek olan.

Yerini yadırgayan insanlara gıpta ettim hep. Yerini yadırgayıp, evindeki yatak dışında hiç bi yerde uyuyamayan insanlara. Yerini yadırgamak; bir yere ait olabildiğini hissetmek benim gözümde. Bir yere ait olup o yer dışında uyuyamamak. Oysa biz (tekil anlamda ben) arkadaşımızın evinde uyuduk, sevgilimizin evinde uyuduk, ofiste uyuduk, yeri geldi iki sandalyeyi birleştirip uyuduk, bazen uyumadık bile. Yerimizi yadırgamadık hiç. Bir yere ait olduğumuzu hissetmediğimiz için belki de.

Büyüyün Oğlum Biraz. Bu Dünyadaki En Kötü Adam Gargamel Değil

Thu, 24 Jan 2008 02:04:20 GMT

Aşağıdaki yazılar alıntı olup hayatları boyunca hiç bir zaman büyümeyecek olan adamlara okutulması tarafımca şiddetle tavsiye edilmiştir.

Bizim en sevdiğimiz renk hiç bir zaman pembe olmadı. Ama siyah da değildi. Kıyafetlerimizi kendi zevkimize göre seçtiğimiz döneme kadar annemizin zorla giydirdiği sevimli etekleri, çoktan fırlatıp attık. Zira görmeye dahi tahammülümüz yoktu. Arada sırada biz de, çok fazla makyaj yaptık, kırmızı ruj sürdük, cici bici elbiseler ve topuklu ayakkabılar giydik. Çok da şahane olduk belki ama, aynada kendimize mal mal bakıp yadırgadık ''bu ben miyim?'' dercesine. Pijamalarımızı giydiğimizde rahatladık ancak. Ellerimizi ağzımıza kibarca koyup kıkırdamadık. Aksine öyle kahkahalar attık ki samimiyeti cümle içinde kullansak, bu kadar başarılı olamazdık. Hayatında bildiği tek küfür ''salak!!!'' olan kadınlara hayret ettik, Can Yücel'in ''sıçmışım ortalık yerinize, kıçımın fosforuyla aydınlanın artık siz.'' dizelerini anımsayarak. Küfretmek güzeldi zira, ama noktalama işareti gibi kullanılmadığı zaman. En az bir kez saçlarımızı rengarenk boyamayı geçirdik içimizden, bazılarımız yaptı da. Dövmeye, piercinge ''ay acır amaaaaa?'' diye yaklaşanlara çay demlemelerini rica ettik. Acısın, ne var ki? Dedikodu da yaptık ama şimdi görüyorum ki en ''erkeğim ben!'' diyen erkekten daha fazla değildir muhtemelen. Yeri gelmişken, en taşşaklı erkekten daha taşşaklı çıktık pek çok konuda. Bu hayattaki asıl amacımız, ne gelinlik giymekti ne de bebek sahibi olmak. Daha fazla şeyler bekledik hayattan. Çok da sevdik bu arada. Kadın gibi ne kelime, eşşek gibi sevdik. Sevdiğimiz adama sadece bedenimizi değil, ruhumuzdan geri kalanı da verdik. Eh, ruhumuzu kaybetmiştik bu arada. Annelerimiz gibi yufka açamazdık belki ama, kimse bizden güzel taze fasülye yapamazdı. Erkeklerin tekelindeki lafları bir güzel kullandık ama yerinde ve zamanında. Hafta sonu bol pantolonlarımızla ''hadi ordan lavuk!'' dedik ama, pazartesi sabahı tayyörlerimizi çekip en ciddi ve terbiyeli halimizle, genel müdürle toplantıya girmesini de bildik. Birayı şişeyle içtik boktan barlarda bacaklarımızı tabureden sarkıtarak. Ama güzel bir restoranda, sevgilimizin şarabı kadehimize koymasını sandalyemizde sağ bacağımız sol bacağımızın ve ellerimiz dizlerimizin üzerindeyken gülümseyerek izledik. Velhasıl erkek değildik evet ama hiç bir zaman ''hanım hanımcık'' olamadık. Ancak kadın olabildik. Bir türlü ''bayan'' olamadık. Ruhumuzda yoktu. Fazla zorlayamazdık.

La Vie En Rose

Tue, 22 Jan 2008 15:37:48 GMT

Ay neresinden gireceğimi bilemedim okurcum. Uzun zamandır ilk kez kendimi bu kadar huzurlu hissediyorum. Hafta içi evdeyim, yalnızım, gündüzün can sıkıcı aydınlığı yerini gurupa bırakmaya başladı, çay yaptım, mutfak camları buğulandı, havuçlu kek de yaptım. Çayım var, kekim var, Leonard Cohen’im var, kendim varım.

Anladım ki bu, evde yalnız olma psikolojisi çok fena. Geçenlerde Serpil; “Ya Damla ben seni gözümde soğuk şatosunda akşamları tek başına kristal kadehte şarap içen bi kadın gibi canlandırıyorum" dedi. Ben de bi an kendimi o şekilde canlandırdım ve içten içe sadistçe bi zevk aldım bu betimlemeden. Netekim; karar verdim ki ben artık ne istediğimi biliyorum ve o istediğim şeyi bulana kadar da şatomda kristal kadehimle yalnız kalacağım. “Ya bu sefer tutarsa” mantığı yerine ne istediğini bilip onu aramak daha mantıklı geliyor bu aralar.

Madem bu kadar pozitifiz, şunu da anlatmadan geçemeyeceğim. Geçen haftasonu alışılagelmiş bir ofiste sabahlama gecesinin ardından Moda’da kahvaltıya gitmek istedim. Hande, Emine Abla ve Meltop Hanım Teyze’yle birlikte yapılan kahvaltıdan sonra sahildeki incik boncuk satan tezgahlara takıldı Meltem Teyze. Bu sırada ben de yanıma gelen sokak köpeğini mıncırmakla meşguldüm. Ve şöyle bir diyalog yaşadık Hande’yle:

H: Aa bunun bi gözü kahverengi, bi gözü mavi. Kırma galiba. Annesi şey köpeği olabilir. Neydi Damla o bi gözü kahverengi bi gözü mavi olan?
D: Aaa şey şey. Van kedisi!
H: Evet Damla, bu köpeğin annesi olsa olsa Van kedisi olur!

Bu tabi Hande’nin bakış açısından anlatım. Bir de ofiste sabahlamanın yorgunluğu ve uykusuzluğu etkisindeki benim bakış açım var ki o da şöyle olmakta:

D: (Tamamen köpeğe konsantre olmuştur, etrafta konuşulanları duymamaktadır.) Uyy ben seni yirim, yirim, mıncırırım.
(Bi anda “Neydi Damla o bi gözü kahverengi bi gözü mavi olan” diye bi cümle duyar.)
D: Aaa şey şey. Van kedisi!

Uykusuz ve yorgunken daha mutlu hissediyorum kendimi çünkü salak olma lüksüm oluyor. Onun dışındaki zamanlarda ne kendimin, ne de çevremdeki insanların (vapurda yanımda oturan kız da dahil) salak olmasına katlanamıyorum. Ama buradan da salak olmanın doğal seleksiyonda insana mutluluk getirdiğini çıkarabiliriz ne yazık ki. Anladınız siz ne demek istediğimi.

Yer mi?

Sun, 13 Jan 2008 02:54:21 GMT

İmam Adnan Sokak'ta yürürken şarapçının teki gelip o kadar insan arasında sana "çok sevdim be abla" diyorsa,"Russian Dance" dinlerken her bi bot kafana çekiç gibi iniyorsa, "ya sen cinsiyet değiştir en iyisi" diyorsa arkadaşın, fesleğen yerine zencefilsen; biraz fazla konduğunda yemeğin tadını altüst ediyorsan, köşedeki tekel bayiinden şarap alıp "eyvallah abi" diyorsan o şarapçıya, artık sadece sen dizlerinde yara yapabiliyorsan, artık sadece sen koparabiliyorsan dizlerindeki yaraların kabuklarını, absinthe perisi fısıldıyorsa kulağına... Yiyosa devam etsene böyle...

Murk

Fri, 21 Dec 2007 23:55:59 GMT

Zor günlerden biri daha... Bazı kadınlar yalnız kalmalı. Bazı kadınlar yalnızlığa daha çok yakışıyo.

Karnımda kediler var benim. Sabaha karşı murulduyolar. “Murk” diyo karnımdaki kediler ve ben kapımı anahtarla açarak evime giriyorum. Bazı kadınlar yalnızlığa daha çok yakışıyo.

Anywhere But Here

Fri, 30 Nov 2007 04:36:51 GMT

05:17 - Uykusuzum; üstüne bi de edepsizim, terbiyesizim, ağzım bozuk. Arkadaşıma gelinlik modeli bakarken içim daraldı, Havana uçak biletlerine bakmaya başladım. Çok uzak ve çok pahalı. Bu da demek oluyor ki; Havana gezisini şu an için to-do liste ekleyip, evlenmeyi to-do listten çıkartıyoruz.

05:19 - Bütün bi hayat boyunca ruh ikizini arayıp, en sonunda ruh öküzünle evleniyo olmak ne fena bi şey.

05:19 - Hala kedili çakmağımı kullanıyorum. Kaybolmadı ve gazı bitmedi.

05:21- "Ben Ruhi Bey Nasılım"ı izleyin. (Uğur Polat tanrının bi hediyesi olmalı)
Bu çevrede herkes onu tanır
Bana sorarsanız tanımaz
Şöyle ki, bir ayakkabı çivisi gibi kendine batar
Şarabıyla batar, uykusuzluğuyla batar
Gülmesi hüznüne
Konuşması susmasına batar

05:25 - La Fille Sur Le Pont'u da izleyin mümkünse.

05:26 - Hani benim Baudelaire'im, Oscar Wilde'ım, Pink Floyd'um, Miles Davis'im, Tom Waits'im, kedim, köpeğim, evimin bahçesi, kitaplarım, filmlerim? Rehavetine kapılıp vazgeçmedim. Ne yazık ki vazgeçemiyorum...

05:30 - Gittikçe çirkinleşiyorum. Kalbim çirkinleştikçe yüzüm de çirkinleşiyo.

05:32 - Çekmecelerin birinde eski çizgi romanlarımı buldum. 16-17 yaşlarım geldi aklıma. Defalarca kez hayran olduğunu söylediğin yaşanmışlıklarım (senin deyiminle yaşanmışlık, benim deyimimle ota boka burnunu sokmak) geldi aklıma. Ben en güzel resimlerimi kalbim kırıkken yaptım, en güzel oyunumu anneme kafa tuttuğumda oynadım, en güzel şarkıyı hayatımın en yanlış kararlarını alırken çaldım. Niye artık resim yapmayıp bas çalmadığımı sorduğunda, "artık kırılacak bi tarafım, kafa tutacağım birisi kalmadı; yanlış kararlarımı da zerre sallamıyorum" diyemedim.

05: 36 - Buna rağmen deli gibi resim yapmak istiyorum.

05:38 - Janis Joplin, Jimi Hendrix, Kurt Cobain ve Jim Morrison. Hepsinin 27 yaşında ölmesi tamamen rastlantı mı, yoksa hakkaten 27 yaş krizi diye bi şey var mı?
- 27 yaşında; hayal ettiğin yaşama sahip olabilmek için en az bi 10 sene daha çalışmak zorunda olduğunu farkedersin.
- 27 yaşında; hayal ettiğin yaşama sahip olamasan bile, bi şeylere sahip olup sonra kaybetmişsindir.
- 27 yaş; bi şeyler için çok erkendir, başka şeyler için de çok geç. Arada sıkışıp kalırsın.
- 27 yaşında, elinde bi avuç hayal kırıklığın vardır. Bunlardan ders mi alacaksın, yoksa daha beterlerini mi yaşayacaksın karar verirsin.
- 27 yaşında, herkes senden bi şey bekler. Seninse ne bi şeyler verecek gücün, ne de isteğin kalmıştır.
- 27 yaşında, gidecek misin kalacak mısın karar verirsin. Gitmek istediğinde yukarıdaki ilk madde duvar gibi dikilir karşına.
- 27 yaşında, interrail biletin ikinci kategoriye girer.

05:45 - Avalanche, veux-tu m'emporter dans ta chute?

Shine On You Crazy Diamond

Mon, 19 Nov 2007 22:49:37 GMT

Pink Floyd yankılanıyo kafamın içinde. Dışarda yağmur yağıyomuş. Öyle diyolar. Haberim bile yok. Yağıyodur. "out there in the cold, getting lonely getting old"

Başım ağrıyo. Dolaptaki şarabı açmak için Serpil'in yazısını bitirmesini bekliyorum. "Hey you"'nun son nakaratı başlıyo, düşünüyorum, düşünüyorum, düşünüyorum, korkuyorum, üşüyorum, çok üşüyorum.

Les Amants

Mon, 19 Nov 2007 08:36:39 GMT

İlk defa sabah yazıyorum buraya. Ne kadar Eylül insanıysam, bi o kadar da gece insanıyım. Herkes uyurken biraz daha katlanılır hale geliyo yaşam.

”Les Amants” çalıyo. Gece daha bi güzel bu şarkı bile... Hayalleri gözden geçirmek için kötü bi şarkı ama. Özellikle de hayallerin çoğu yalnızlık üzerine kuruluysa. Hani benim kedim, köpeğim, evimin bahçesi, kitaplarım, filmlerim, arasıra gelip ertesi gün gidecek sevgilim?

Ait olamıyorum. Hiç kimseye ve hiçbir yere. Her sabah bilmediğim başka bi şehirde, bilmediğim başka bi ülkede uyanmak istiyorum. Çok uğraştım değiş(tir)mek için, olmadı. Bazen olduğu gibi kabul etmek lazım demek ki.

falan filan

Wed, 31 Oct 2007 21:01:21 GMT

Bi sürü şey geçti bugün aklımdan. Özellikle de vapurda gidip gelirken. Ufak ufak notlar aldım gün boyu. Toparlamaya çalışıcam sanırım onları.

- Vapurda yazıyorum bu satırları. Yanımda laptop taşımaktan nefret ettiğim için eski usül kağıt-kalemle yazıyorum hatta. Karşımda genç bi çift var. Ya da henüz çift değiller. Adamın alt dudağının hemen aşağısında bi parça tüy birikintisi, kızın rengarenk bi saç bandı ve eteği var. Erkek sürekli olarak Mimar Sinan'da okuduğundan, akşam çalacağı bardan bahsedip kızı etkilemeye çalışıyo. Benim derdim kızın bakışı. Gözlerinden, adamın yanında olmaktan ne kadar hoşnutsuz olduğu okunuyo. Belli ki adamın anlattığı şeyler ve kızın beklentileri çok farklı. "Mütereddit ruh"lar bilir bu bakışı ve nerde görse tanır. Bi çok kez gözlerinde bu bakış olduğundan belki de. Bu "ben çok muhteşem bi kariyeri olan, çok fantastik bi erkeğim"i anlatma cümleleri bana hep aslanları hatırlatır. (Ya da daha uygun bi hayvan bulursanız haber verin) Erkek aslanın kükreyerek diğer erkek aslanları "dişisinden" uzaklaştırıp, kenarda çiftleşme heveslerini hatırlarım. Anlamsız, duygusuz, hissiz, boş çabalar gibi gelir. Bi de şu çay şarap olsaydı da bi taraftan Pink Floyd dinleyip bi taraftan şu deniz fenerine bakarken içseydim.

- En çok özlediğim zamanlar küçük olduğum zamanlar. Küçükken düşüp dizlerimi kanattığım zamanlar hatta. Bütün o "yapma kızım, yapma evladım"lara rağmen burnumun dikine gidip, afacanlık yapıp dizlerimi kanattığım zamanlar. Küçükken kendi canımı sadece kendim yakıyodum. Büyüdükçe sevdiklerim canımı yakmaya başladı. O yüzden bu kadar özlüyorum belki de küçük olmayı. "En iyi yaptığı şey bütün hatayı kendinde bulmak" olan biri için çok da tuhaf bi şey değil aslında.

- Çocuk olmaktan bahsedip sonra bi anda çocuk doğurmaktan bahsetmeyi düşününce farkettim ki çok büyük korkularım var. Genetik bilimine inancımız sonsuz. Biyolojik arazlarımın büyük bi kısmı kızıma da geçicek çok büyük ihtimalle. İki tansiyon, bi şeker hapı alıp üstesinden gelir. Peki ya duygusal arazlarım? Asıl korkum onlar. Ya onlar da kızıma geçerse? Daha ben insanlarla başetmeyi, insanları avucumun içine alıp parmağımda oynatmayı başaramıyoken nası nasihat vericem kızıma bunlara dair? İki içine atma, bi empati hapı alsam geçer mi?

- Hani çuvaldızı kendimize batırıyoduk ya aylardır. En büyük çuvaldızımı bi akşam o batırdı. Sen "giderek cezalandırıyosun insanları" dedi.

- Küçük küçük cümlelerim var. Ne zaman, kim tarafından, niye söylendikleri aklımda. Fotoğrafları, video kayıtları var bazılarının geçmişe dair. Benim cümlelerim var. Fotoğraflar, videolar belki geçmişi hatırlatıyodur bi parça. Benim cümlelerim çok daha fazla hatırlatıyo. "Mütereddit ruh seninki", "ben böyle düşünen biriyle birlikte olmak istemiyorum", "huzur böyle bi şey işte", "doğum günün kutlu olsun", "bi süre zam yapamayabiliriz maaşına", allah sana senin gibi bi kız çocuk versin de çektiklerimi anla", "üç büyük kriz olur insanın hayatında", "sürpriz", "niye bana bunu yapıyosun"

- Çok çalıştım, çok çabaladım, şans da yüzüme güldü çok zengin oldum diyen başarı öykülerini sevmiyorum. Hepsi birbirinin aynı. "Çok sevdim, varamadık birbirimize. O günden beri sokaklardayım, içiyorum", "çok sevdik, evlendik, birbirinden güzel çocuklarımız var ve çok mutluyuz", " şurrrda yazanı değiştirmeye çalıştım yıllarca. Bi yerden sonra, hiç farketmeden şurrrda yazanı değiştirmek yerine on tane kediyle birlikte yaşarken buldum kendimi", "bi gün çıktım evden ve o günden beri sırt çantamla dolaşıyorum", "hiç kimse inanmadı ama ben yaptım" öykülerini daha çok seviyorum. Çok daha içten geliyo.

- Çakmak aldım bugün bi tane. Üstünde siyah bi kedi var. O kadar çok sevdim ki hayatımın sonuna kadar o çakmağı kullanmak istedim. Sonra yeniden doldurulmadığını farkettim. Sadece bitene kadar kullanabilcem. Ya sigarayı azaltırım daha fazla kullanmak için, ya arasıra sigaramı başka çakmaklarla yakıp hile yaparım, ya da onu masamın üstüne koyup istediğim zaman bakıp "aaa ne güzel çakmağım var" diyip başka çakmak kullanırım. Bilemedim. Ya da kararım ne olursa olsun bi gün bi masanın üstünde unutuveririm. Aklıma geldikçe de "aa ne güzel çakmağım vardı bi zamanlar, nası unuttum ben onu o masanın üstünde" derim.

Père-Lachaise

Mon, 29 Oct 2007 21:13:01 GMT

Gece gece nerden şeytan dürttüyse Oscar Wilde okudum saatlerce. Sonra hayal meyal bi kısa film geldi aklıma bi kaç sene önce izlediğim. Tekrar izledim. Çok farklı geldi her şey bu sefer... Kendim bile.

"We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars"

click click click click click

Blower's Daughter

Sun, 28 Oct 2007 00:27:59 GMT

Aylardır çuvaldızı kendime batıra batıra kıçımın üstünde oturamayacak hale geldim ama bi kez daha yapıyorum elimde olmadan. Hayatım boyunca seçim yapmaktan nefret ettim. Önemli bi karar vermem ya da bi seçim yapmam gerektiğinde durum hep şu oldu: 2 seçeneğin de artılarını ve eksilerini tarttım, hangisini yaparsam daha mutlu olurum, hangisi beni daha mutlu eder, daha rahat bi yaşam verir hesapladım, ölçtüm, biçtim, tarttım ve en sonunda bunların hepsini gözardı edip içgüdülerim ve yüreğim hangi seçeneği istiyosa onu yaptım... ve tuhaf bi biçimde hep doğru çıktı. Tabi bu, bundan sonra da doğru çıkacağı anlamına gelmiyo. Fazla şanslıydım diye bakıyorum bu duruma.

Sevdiğin insanlarla sevdiğin bi işi yapmak mı yoksa daha fazla para kazanmak mı, annenin istediği ideal damatla evlenip istemediğin bi yaşamı yaşamak mı yoksa tutkunun peşinden koşmak mı, şurrrda ne yazıyosa o mu yoksa şurrrda yazanı değiştirmeye çalışmak mı? Hakkaten şurrrrda yazanı değiştirmemek mi lazım yoksa? Şurrrda yazanı değiştirmeye çalışırken neleri kaçırdım acaba? Acaba fazla şanslı diil miyim?

Les Amants Du Pont-Neuf hakkında bi şey yazmamaya söz vermiştim ama dayanamıycam. Michelle Alex'e, kör olmadan önce bi şey söyler: Artık küçük şeyleri göremiyorum. Küçük gülümsersen bunu göremem, kocaman gülmen gerekir...

Haydi Gel Bizimle Ol

Fri, 19 Oct 2007 10:32:16 GMT

Haydi Gel Bizimle Ol'u izlerken bi Aysun Kayacı'ya baktım, bi Müjde Ar'a baktım, sonra tekrar Aysun Kayacı'ya baktım. Bi tarafta taş gibi bi sarışın, diğer tarafta Müjde Ar. Sonra Müjde Ar'a dönüp dedim ki "İşte kadın dediğin budur." Anlayana...

It's Friday I'm In Love

Wed, 03 Oct 2007 21:51:27 GMT

"Kırılmasın diye durur kalbim" mottosuyla geçirdiğim aylardan sonra aslında kaçtığım şeyin çok da matah bi şey olmadığını farkettim. Aşk aşk diyoruz. Aşk dediğin şeyin "yaşanan" kısmı serotonin, "acı" kısmı da ego. O kadar da korkulacak bi şey değil yani. Bu durumda napıyoruz? Korkmuyoruz.

Her bakımdan kötü geçen bi dönemden sonra, her bakımdan hayatım rayına oturuyo. Yeni yemek kursuna kaydımı yaptırdım, işle ilgili sorunlar halloldu, yeni iş teklifleri var, kalbim henüz atmasa bile atma belirtileri gösteriyo, sabahları yine gülümseyerek uyanıyorum. Hani bi kaç ay önce "hayatın kıçına öyle bi tekme atarsın ki sonrasında karşısına geçip noldu lan düdük, hani kötü gidiyodun, bak nası düzelttim diye hayatla dalga geçesin gelir" demiştik ya. Ha ha ha!

Old Times Good Times

Fri, 14 Sep 2007 19:12:06 GMT

Geçenlerde Özay'la konuşurken bi şey farkettik. (Ayrıca kendisi blogumun buram buram kadınlık hormonu koktuğunu da söyledi.) Şimdi ne kadar insan var yeryüzünde? 6 milyar. Bunun kabaca yarısının hemcinsimiz olduğunu düşünürsek kaldı 3 milyar. Bu 3 milyar kişinin

%30'unun çok yaşlı/çok genç olduğunu varsaysak, kalanların %40'ı evli desek, kalanların %10'u gay olsa, kalanların %30'uyla hiç bi şekilde tanışma imkanımız yok onları da çıkardık. Geriye yeryüzünde, birlikte olma olasılığımızın varolduğu sanırım bi 25-30 kişi falan kalıyo. Dikkat ederseniz henüz anlaşabilme, hoşlanma durumuna değinmedim.

Muzır bi ruh hali var üzerimde. Eski muzır günleri hatırladım bi de. Bayaaa bi eskiye gidersek; her haftasonu Begüm'ün terasında Begüm, Esin, Kukiş, Özerk, Kemal, Loylay, Banu ve Zogan'la mangal ve Glenmorangie partileri. Reggie'nin kuyruğunun ucunu saç boyasıyla siyaha boyamalar, Esin'ın kısırları, hatta birbirimizin kafasına turuncu ve pembe post-itler yapıştırıp üzerinde yazan kişiyi tahmin etmece oyunları... (Hakkaten ya ne saçma ve eğlenceli bi oyundu bu) Begüm'ün bitirme tezi için kısa film bile çekmiştik. (Ama bu her zaman mümkün olmayabilir!) Yakın geçmişe gidersek; Esin'in evinde ayna karşısında süslenip 607'ye gidip yanda oturan Barbaros Şansal'ı çekiştirmeler, kafa bi dünya tabusu oynamalar, drag queenlerle geçen yılbaşı, Nişantaşı'nın orta yerine kustuğum yılbaşı (kimin evindeydik o sene ya?) Rahatlıkla söyleyebilirim ki "geçmişe dönelim" diyen psikiyatristleri sinirden çatlatabilecek kadar güzel bi çocukluk ve gençlik dönemi yaşadım. Çok şanslı hissediyorum kendimi bu yüzden. Bendeki bu "eternal sunshine of the spotless mind" ruh hali sonradan oldu yani.

Pmsim ters tepti. Anlamsız bi huzur var üstümde. Şirretlik yapmak bile gelmiyo içimden. Biraz önce çay demledim. Yarın Hale'ye götürmek için yaptığım keki kenarından tırtıkladım. "Englishman in New York"'u loopa alıp bağıra çağıra söyleyerek eşlik ediyorum. Mutfak kek ve çay kokuyo, hafif yağmur çiseliyo, mutfak camları buğulandı. Ben de muftak masasında bi taraftan eski fotoğraflara bakıp bi taraftan blog yazıyorum. İstese de çirkef olamıyo insan böyle bi ortamda. Hatta Iris Murdoch'un hayatını anlatan "Iris" filminin downloadu bitse de izlesem. O bitene kadar eski fotoğraflara bakmaya devam edicem izninizle.

Be Yourself No Matter What They Say

Wed, 12 Sep 2007 21:40:41 GMT

Ev telefonum bozuldu, elektrik prizim bozuldu, mutfak borularından biri su sızdırıyo, banyodaki lamba yanmıyo. Hayır ev telefonu dışında hepsini tamir edebilecek konumdayım. Elime ingiliz anahtarı alıp mutfak dolabına girdim. Evet yaptım bunu. Ama arkadaşım, insan bi nebze şımarmak istiyo. Size soruyorum ey "ne şirin gülümsüyosun sen ehi ehi" diye kıçımın dibinden ayrılmayanlar! Bi gün de biriniz elinize kontrol kalemi alıp prizimi tamir ettiniz mi? Evet, bazen insan şımartılmak istiyo.

Bi süredir yalnız olmanın getirisi olarak, uzun zaman sonra erkek milleti dediğimiz bu mutantları inceleme fırsatım oldu. Hakkaten "After a while, you just want to be with the one who makes you laugh." Tamam ben armudun sapı üzümün çöpü diye diye evde kalma potansiyeli yüksek, zor beğenen biri olabilirim ama hakkaten bazen kendimi sirkte gibi hissediyorum. Bi yerden(yaştan?) sonra yeni bi ilişkiye başlamak daha zor geliyo insana. Yoksa ben de bilirim "kızlar kendilerini güldüren erkekleri sever" düsturu içinde sabaha kadar gülmekten yanaklarımı ağrıtan mizahçı abiyle birlikte olmayı ama o "after a while" dediğimiz noktada farklı beklentileri oluyo insanın ilişkiye dair. Zaten artık "sevgilimden ayrıldım çok mutsuzum" diyen kızarkadaşları Taksim'e çıkarıp, içirip, omuzda ağlatma seanslarından, "kocamdan boşandım" diyen kızarkadaşları eve çağırıp, kahve yapma seanslarına başlamışız.

Geçen akşam televizyon izlerken bi şeyi farkettim. İlkokul 1. sınıflar bir hafta erken başlamışlar okula. Yalnız neden "annemi istiyorum" diye ağlayanlar hep erkek çocuklardı?

Tamam erkeklere sataşmayı bırakıyorum şu noktada. Saçımı kestirmek istiyorum ama saç kestirmek için ta karşıya gitmeye üşeniyorum. Üstelik en son saçımı kestirişimde telefon numaramı isteyen kuaförü (kuaför dediysek, dövmeli ve uzun saçlıydı) çok fena terslediğim için, intikam almak adına saçlarımı rehabilitasyon merkezinden çıkan Britney Spears modeli kesmesinden korkuyorum. Her türlü kuaför tavsiyesine açığım. Ayrıca annemin anlattığına göre (ben hatırlamıyorum) 5-6 yaşlarında komşunun kızıyla "kuaförcülük" oynarken kızcağızın saçlarını gelişigüzel kesip, yolunmuş tavuğa çevirmişim. Annesi de kızın saçını düzeltmek için kısacık kestirmek zorunda kalmış. 6 yaşındayken şimdikinden daha renkli ve eğlenceli bi hayatım varmış sizin anlayacağınız.

Uyku Öncesi Sayıklamaları...

Tue, 28 Aug 2007 03:50:23 GMT

Sanırım sorunun ne olduğunu buldum. Kozmik bi güç benimle dalga geçiyo. Yani ben ne yaparsam yapıyım, hayatım boyunca karşılaştığım şeyler o kadar absürd ki bi yerden sonra yapacak bi şey gelmiyo elimden. Kanıtlarım var, açıklayabilirim.

Geçenlerde Hande'yle evlenme boşanma mevzularından konuşurken beşik kertmemden bahsettim. (Evet beşik kertmem var... ama açıklayacağım) Olay şu ki; Annem mesleği gereği okuldan mezun olduktan sonra da okul arkadaşlarıyla aynı yerde çalıştı. (Yani bugün itibariyle yaklaşık 40 senelik bi arkadaşlıktan bahsediyoruz) 10-12 sene kadar önce, annemin arkadaşlarından biri yanıma gelip "gelinim" dediğinde ben "gelin derken?" tepkileriyle kurbanlık koyun misali bi anneme, bi annemin arkadaşına bakarken onlar sırıtmakla yetiniyodu. Yani annemin, ben doğduğumda arkadaşıyla geyik yapma maksatlı, "ehi ehi hadi beşik kertmesi yapalım bunları" muhabbetleri sonucu "geyik" bi beşik kertmem var. Buraya kadar güzel, güldük eğlendik. Gelelim ne demek istediğime. Hani, annemin arkadaşının oğlu diyince aklıma doğal olarak "bankacı, borsacı, amerikan traşlı, uzun boylu, beyaz gömlekli, sıkıcı" bi herif geliyodu ve oeeh diyip geçiyodum. Bi süre bu şekilde yaşadıktan sonra, bir akşam (deşifre etmemek için tarih vermiyorum) televizyon izlerken annem "bak beşik kertmen" dediğinde bizim geyik beşik kertmesinin Okan Bayülgen'in programlarının birinde (halen deşifre etmiyorum) gitar çalan uzun saçlı, deri pantolonlu, headbang yapan karizmatik abi olduğunu gördüm. Şimdi normal şartlar altında hiç görmediğin birinin "her annenin kızı için isteyeceği ideal damat" (bkz: sabah 9 akşam 6 işi olan, tercihen kısa saçlı) olma ihtimali yüzde kaçtır, bu abinin bizim abi gibi bi abi çıkma yüzdesi nedir? Söz konusu kişi ben olunca sonuca çok da şaşırmıyorum. Zaten abi hakkında annesiyle konuşma yaptıkça hayatımın bi dönemini anneme "bizim örf ve adetlerimiz var. Madem beşik kertmesiyiz alsana bana bunu!" diyerek geçirmiştim. Neyse... (Merak edenler için dipnot: Hayır görmedim bile kendisini)

Bu kış kar yağacak diye umut ediyorum. Kar yağarken cam kenarında kahve içesim, Nightmare Before Christmas izleyesim, gece dışarı çıkıp çaktırmadan karla oynayasım var. Miles Davis'e taktım bu aralar. Kar yağarken şarap içip Miles Davis dinleyesim de var. Bi sürü bi şey yapasım var bu ara. En başta Olympos'a dönesim var. Sonbaharda daha bi güzel olacağını tahmin ediyorum. Uzun zamandır okunması için kenara atılmış dergi ve kitapları okumaya başladığım şu dönemde, bu işe Olympos'ta devam etmek hiç de fena olmaz.

Sonbahar deyince... Geçen gün farkettim ki ben bu yaz düğünlerini sevmiyorum. Bi gün evlenirsem kesinlikle sonbaharda evlenmeyi tercih ederim. Eylül olabilir mesela. Hafif yağmur da çiseleyebilir. Önümüzdeki bi kaç yüzyıllık planlarım içerisinde evlilik olmadığına göre bu konu üzerinde çok da kafa yormaya gerek yok.

Keywords: kahve, yağmur, dolunay, pms.

i came, i saw, i stayed, i stayed, i stayed, i stayed

Tue, 21 Aug 2007 19:31:37 GMT

Ben güneye yerleşiyorum!...

Kesinlikle eminim ki; Olympos'un dağlarının arasında aksakallı bi dede var. Çardakta oturup düşünürken (fazla düşünme lan kafan çatlar!) kendimi tanıdım seneler sonra tekrar. Eski neşeli, bıcır bıcır Damla'yı hatırladım. Yine bıcır bıcır oldum. Yine "acaba ne zaman kötü bi şey olacak" diye düşünmeden anın tadını çıkardım (birazdan çok şaşırtcam seni Esin). Ama sadece o anın tadını çıkardım. Geçmişe geçirdiğim tırnaklarımı çekip, saplandığım yerlerden kurtulup yine korkusuz oldum. Uzun zaman sonra tekrar "Damla" olarak yaşadım. Bilgisayarla, oyunla, korkularla geçen zamanı farkettim. Hani derler ya yılan gibi, kabuğumu geride bırakıp temiz bi deriyle döndüm.

İnsan hakkaten hayatı boyunca en azından bi kez aklına geldiği an çantasını toparlayıp gitmeli. Ama mümkünse bunu 20'li yaşların ilk yarısında yapmalı. İkinci yarısı biraz geç olabiliyor. Sanırım işin en güzel yanı; bi sürü tanımadığın, bilmediğin, bilmek zorunda olmadığın, umursamadığın hayatlarla birlikte yaşamak. En fazla; hikayelerini dinliyosun, zaten bi yerden sonra da anlatmaya başladıklarında gerisini az çok tahmin edebilecek hale geliyorsun.

Açık yüreklilikle söylüyorum ki Olympos'ta düz duvara tırmandım. (bkz: kaya tırmanışı) Hem yükseklik korkusu olan, hem de tırsak bi insan olarak yüksek ve dik bi kayaya tek güvencen bi ip ve kanca olarak tırmanmak hayatımın en güzel deneyimlerinden biriydi. 90 derece açıyla durarak ayaklarınla kendini geriye itip zıp zıp aşağı inmek daha eğlenceliydi gerçi. Ama tek sorun, hala bacaklarım ağrıyor.

Şaşırtıyorum seni Esin: Koskoca tatil boyunca aşık olmadım! Şehrin karmaşasından, egolardan, hırslardan, sahteliklerinden uzak, "what you see is what you get" mottosuyla çok şımartıldım, bisürü şımartıldım. Portakallı ördek sözü verdim. Sonra geri döndüm.

Hmm... Bu, güneye yerleşme hazırlıkları yaparken İstanbul'da aşık olma fikrini çok sevdim. (Bkz: Bir önceki entry commenti) Zaten gitme, başka yere yerleşme, gidememe gibi eylemleri ancak aşk yaptırabilir bi kadına. Şahsen "maaşına 3 kat zam yaptık gitme güneye, kal İstanbul'da" hiç bir işe yaramazken; "gitme... akşamları oturup birlikte televizyon izleyelim, yemek yapalım" diyen (demekle kalmayıp bunu gerçekleştiren) bi aşık birinci dereceden kalma sebebidir. Böyle de gerizekalı bünyeleriz. Napalım kader utansın.

Zaten hiç bi zaman kariyer manyağı, tuvalete gitmeden önce bile planını yapan, kurnaz, içten pazarlıklı, sinsi kadınları sevemedim. Bütün arkadaşlarım içgüdüleriyle hareket eden, karşılığında acı çekip omzumda ağlayan, dönem dönem mutlu da olan ama hisseden; zeki, kafası çalışan kadınlar oldu. Bi gün sayısal lotodan çok büyük, süper fantastik ikramiyeyi kazandığımda, bi apartman satın alıp, bütün bu kadınlara birer ev vercem. Sonra akşamları şarap içicez. Evet evet yapıcaz bunu.

PS: Panik yapmayın henüz yerleşmiyorum. Bi süre daha burdayım.

Let The Sunshine in

Mon, 13 Aug 2007 17:31:39 GMT

Çok klasik ama siz bu satırları okurken ben çok uzaklarda olacağım... Ya da çanta toparlıyo olacağım en kötü ihtimalle. Bir süredir yaşanan üzgün ve depresif modun temel taşı "durup duruken gözlerin dolması"ndan sonraki en büyük ritüelim olan "akşam televizyon izlerken uyuyakalma" seansından uyandığımda artık buraların bana dar geldiğine karar verip içimdeki backpackerı dışarı çıkardım. Aslına bakarsan, insan hayatı boyunca en azından bi kere "gidiyorum ben" deyip, sabah çantasını toplayıp gitmeli. Umarım bu, bi sabah uyandığımda "ben güneye yerleşiyorum"a karar vermenin bi önceki aşaması değildir.

Arkaplanda çalan Miles Davis eşliğinde biletimi aldım. Aslında biraz da "acaba cayar mıyım?" korkusuyla aldım da denebilir ama sanırım caymak aklımın ucundan bile geçmiyor. Bırak caymayı dönmek bile aklımın ucundan geçmiyor.

Şu sıralar 3-5 kişi dışında etrafında insan görmeye bile tahammül edemeyen biri olarak herkesten, geçmişten, söyleyemediklerimden, sızılarımdan uzak; bi süre (karar vermedim henüz ne kadar olduğuna) tek başına Olympos. Her nerede değilsem, orada iyi olacakmışım gibi geliyor.

Kaçmak?

Sun, 29 Jul 2007 02:54:16 GMT

Buralarda bi yerde "18 yaşımdayken, 25 yaşıma geldiğimde sahip olmak istediğim hayata bugün sahip olmama rağmen, bugün kafamdaki 35 yaşıma geldiğimde sahip olmak istediğim hayata 35 yaşımdayken sahip olamamaktan" korktuğumu söylemiştim. Boşverin. Ben 2 gün sonrasında bile hayatımın altüst olmayacağından emin olamazken nası 10 sene sonrasını planlıyım ki?

Hayatın üzerine üzerine geldiğini hissettiğinde; basite indirgersek; yapabileceğin 2 şey vardır. Ya benim çok sorunum var, hayatım çok kötü gidiyo vs. deyip bunalımlı karının/adamın teki olup hayatı kendine ve çevrendeki insanlara zehir edersin ya da silkelenip kendine gelip hayatın kıçına öyle bi tekme atarsın ki sonrasında karşısına geçip "noldu lan düdük, hani kötü gidiyodun, bak nası düzelttim" diye hayatla dalga geçesin gelir. İlki her zaman daha kolaydır ve kaçıştır. Ama kaçmayı gururuna yediremiyorsan inadına savaşır, tırnaklarını geçirirsin hayata. Sonra da her seferinde oturup “acaba savaşmayıp kaçsaydım her şey daha mı kolay olurdu diye kara kara düşünürsün.

“ Yirmi beş yaşında bir hayal kırıklığı olduğumdan hiç şüphem yok mesela”

Less is More

Thu, 12 Jul 2007 08:01:04 GMT

Cigaramı sardım karşı sahile
Yaktım ucunda acıları
Ağları attım anılar doldu
Ağlar hasretimin kıyıları...

10 saatlik otobüs yolculuğunun sonunda (ki ayrıntılara girmek bile istemiyorum. Hayatımın en sancılı otobüs yolculuğuydu kendisi) evime vardım. Ev pis, çamaşırlar birikmiş üstelik uykum var ama who cares. Ben çok mutluyum. 3 gündür dağın başında kafamı dinliyorum.

3 gün bile yetiyomuş insana. Bilgisayar yok, trafik yok, telefon yok, iş yok, güç yok, stres yok, insan bile yok. Tek dinlediğim şey sessizlikti. Hakikaten sessizliğin sesi varmış. Tabi bi de koyun diğer ucundan bile duyulan Hande'yle kikirdemelerimiz. Çok uzun zamandır hiç bu kadar gülmemiştim. Bi yerden sonra farkettik ki o lafı ortalıyo ben golü çakıyorum, ben lafı ortalıyorum o golü çakıyo ve bi süre kimse toparlayamıyo bizi. Üstelik gökyüzünde yıldızları bile gördük seneler sonra.

Buna bağlı olarak psikolojimiz de değişti tabi. İlk gün, denizde sırtüstü uzanırken (püf nokta kulakların suyun içinde olması) "aha ana rahmine dönme sendromu" konusunda bıcırıklaşırken, ikinci günün sonunda "amaaaaan salla"ya kadar gitti bu.

Üstelik 37 sene boyunca evli olmasına rağmen; iskelenin ucunda oturan anneme, hiç üşenmeyip yerinden kalkıp taaa iskelenin ucuna kadar gidip şapka verecek (ve bunu kimse söylemeden düşünecek) kadar fantastik bir babaya sahip olduğumu farkettim. Biz 2 ay sonra adamlara

mutfaktan su bile getirtemiyoruz ayol.

Anneannemi ziyaret ettim bi de. Oturdum yanına anlattım, ağladım. Ne kadar özlediğimi farkettim. Saçlarımı okşadı. Hissettim.

Yeniden doğmuş gibi hissediyorum kendimi. Bodrum'a Marmaris'e gidecekseniz, öncesinde bi kaç gün böyle bi yere kaçıverin. İyi gelecek.

Intel GameX

Mon, 28 May 2007 10:55:51 GMT

Çok düşündüm yazsam mı yazmasam mı diye. Yazmaya başladığım an sayfalarca sürecek çünkü. Tamam mümkün olduğu kadar kısa kesip yüzeysel yazıcam. Hayatımın en yorucu, en eğlenceli, en sinirli, en koşturmacalı, en gergin bir haftası geride kaldı. Aslında 2'ye ayırmak lazım bu bir haftayı. Kurulum öncesi ve kurulum sonrası. Kurulum öncesi kısma en korkutucu, en yorucu, en gergin; kurulum sonrası kısma en eğlenceli, en koşturmacalı diyebiliriz. Aşağıdaki ilk fotoğraf kurulum öncesi kısmı açık seçik anlatıyor zaten. Arkaplanda bomboş 1500 küsur m2 ve elini alnına götürüp kara kara düşünen bir adet Damla.

58 saat boyunca mekandan dışarı çıkmayıp, tek uyku yöntemi 4 sandalyeyi birleştirip üzerinde 1 saat kestirmek olan bi insan için, üçüncü sabah gelen Level koltukları dünyanın en rahat yatağı gibi geldi doğal olarak. (bkz: fotoğraf 2)

Kurulum geride kaldığında ve organizasyon başladığında (bkz: fotoğraf 3) 150 çalışan, 80 oyuncu ile onlarca firma ve standla geçen 4 gün.

Tamam gelelim eğlenceli kısma: Bi günün sonunda(hangi gün olduğunu hatırlayabilecek kadar kendime gelemedim henüz) ana sahneye 2 masa atıp üzerinde pizza yemek, bi elime lightsaberı alıp diğer elimle Volkan'ı kapıp "yaklaşmayın, çocuğumu keserim" diye bağırmak (bkz: fotoğraf 4), Kendo yapmayı öğrenmek, Jedi kıyafeti giyip bütün fuarı dolaşmak ve daha bir sürü şey.

Yoruldum, koşturdum, sinirlendim, insanlara kızdım bağırdım, uyumadım, dırdır ettim ama eğlendim. Yaptık. Hiç bir mecburiyeti olmadığı halde özveri gösteren insanlarla birlikte yaptık. Hiç yapmadığımız kadar güzel yaptık hem de...

One More Cup Of Coffee 'fore I Go

Fri, 11 May 2007 00:40:51 GMT

Erken yaşladığımı hissediyorum. Dışarıda olmak yerine evde oturmayı tercih ettiğim, herkesin ilgisini çekmek yerine tek bi kişinin ilgisini çekmeyi tercih ettiğim, dünyanın benim etrafımda döndüğünü söylemek yerine koca dünyada çok çok önemsiz bir ayrıntı olduğumu farkettiğim, benim dertlerimin aslında hiç önemsiz olduğunu anlayıp şükretmeyi öğrendiğim an farkettim bunu.

Ne zaman unuttuk şükretmeyi; ne zaman bu kadar bencil, bu kadar doyumsuz olduk. Oysaki tek istediğim huzur.

Bazen Şubat ayının ortasında küçük bi sahil kasabasında uyanmak istiyorum... Temmuz ayında iki kişilik yatağımda uyurken...

Siz sahte dünyalarınızda yaşamaya devam edin. Ben bazen bi fincan kahveyle bile dünyanın en mutlu insanı oluyorum. Bir fincan kahve daha... Ben gitmeden...

Ananeme...

Sat, 31 Mar 2007 04:06:11 GMT

Anneannem,

En çok özlediğim... Geçen gün seni gördüm rüyamda. Yine aynı odada uyuyoduk. Uyandım sonra geldim yanına kıvrıldım. Eskiden de ne zaman kötü hissetsem senin yanına gelirdim. Sesime uyandın. Konuşmaya başladık. Kocaman olmuşsun dedin bana. Bisürü şey sordun. İşimi, hayatımı, mutluluklarımı, üzüntülerimi, kalp kırıklarımı, hatalarımı, doğrularımı... Sonra sarıldım sana kocaman. Uyuduk...

Salıncağa binmeyi öğrettiğin günü hatırlıyo musun bana? Kaç sene geçti üzerinden? 20-21-22? Dün gibi hatırlıyorum ama. İlk regl olduğumda attığın ufacık tokatı? İlk kalbim kırıldığında eteğine süzülen gözyaşlarımı? İlk örgü örmeyi öğrettiğin günü? 18 sene önce, doğumgünün olduğunu söylediğinde mutfaktan üzümleri ayıklayıp yanına 2 mum koyup getirdiğim günü? Beraber yalan rüzgarı seyrettiğimiz akşamüstlerini? Her yaz okul kapandığında birlikte İzmir'e gidişimizi? Peki İzmir'de yolda yürürken bana yaptığın sürprizi hatırlıyo musun? Birlikte yediğimiz son akşam yemeğini?

Hep hiçkimseye yük olmadan ölmek isterdin. Öyle de oldu zaten. O kadar hızlı oldu ki anlayamadık bile. Hala anlayamadım... İsmimdi ölmeden önce söylediğin son kelime. Ne çok isterdim o an yanında olmayı. Ama sadece karnın ağrıyo diye gitmiştin hastaneye. Hiçbirimizin aklına gelmemişti ki. Çok uzaktasın şimdi. Mezarın bile çok uzakta. İş güç sahibi oldu o küçük kız, gelemedi geçen yaz seni ziyarete. Sen daha vefalısın, ne zaman sana ihtiyacım olsa giriyosun rüyalarıma. Artık kimse kendi elleriyle dondurma yapmıyo bana. Kimse hasta olurum diye ikincisini yememe izin vermemezlik de etmiyo. Hiç kimse senin kadar karşılıksız sevmiyo.

Çok özlüyorum seni. Geceleri kabus gördüğümde yanına gidecek kimsem yok artık. Kimse öğüt de vermiyo bana. Kendi başıma, düşe kalka öğreniyorum. Zaten öğüt verdiğinde de dinlemezdim seni. Hatırlar mısın, çok düşerdim küçükken. Hala sakarım gerçi. Düştüğümde, dizlerimdeki yaralarımın kabuklarını koparırsam iz kalacağını söylerdin. Ben de her seferinde koparırdım. Şimdi başkaları koparıyo yaralarımın kabuklarını. İz kalıyo.

Ben hala o küçük kızım. Hala seni çok özlüyorum.

Can a Heart Still Break After It's Stopped Beating

Thu, 22 Mar 2007 22:13:40 GMT

Eşşek kadar oldum ama hala şunu her izleyişimde Victor'un Emily ile evlenmesini umarak izliyorum. Birileri bana izledikçe filmin sonunun değişmeyeceğini anlatabilir mi?

If I touch a burning candle
I can feel no pain
If you cut me with a knife
It's still the same
And I know her heart is beating
And I know that I am dead
But the pain here that I feel
Try and tell me it's not real
And it seems that I still have a tear to shed

If I touch a burning candle I can feel no pain
In the ice or in the sun it's all the same
Yet I feel my heart is aching
Though it doesn't beat, it's breaking
And the pain here that I feel
Try and tell me it's not real
I know that I am dead
But it seems that I still have some tears to shed

Something Like Happiness

Sun, 25 Feb 2007 09:57:15 GMT

Dikkat ettim de hep bunalımken bi şeyler yazıyorum buraya. Bu sefer anlamsız bi mutluluk ve huzur hali var üzerimde. (Dün gece salonda uyuyakalıp sabah müthiş bir sırt ağrısıyla uyanmama rağmen) 2 gündür bilgisayarı açma gereği bile duymuyorum. Cuma bütün günü yemek yaparak geçirdim. Kariyerime aşçı olarak devam etmeyi düşünüyorum. Ama en eğlencelisi akşam Hale'nin yemekten patlama sınırında, bir elinde soda, diğer eliyle düğmesini gevşetmeleri çabaları içinde "Damla sufleyi de getirsene yiyelim" derkenki surat ifadesiydi.

"Bahar geliyo" moduna girdim sanırım. Biraz erken oldu ama dışardaki çiçek açan ağacın da etkisi büyük bunda. (bkz: alttaki resim) Tatil sayıklamaları da başlıyo yavaş yavaş. En erken haziran ayında tatile gidebileceğimi düşünürsek, 4 ay sayıklamakla geçmez. Evet ben askıya alıyım biraz bu sayıklama işini.

Bilgisayarı kapatıyım, kahve yapıyım, gazeteleri alıyım, salona gidiyim...

yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını

Tue, 16 Jan 2007 07:48:06 GMT

Ne güzel demiş Emre Aydın...

en çok
senin yanında üşürdüm
sen beni her zaman üşütürdün de
haddimi aştığım zamanlarda
sana yaklaşmayı denediğim zamanlarda yani
en acımasız soğuğunu çarpardın üstüme
çok toydum
dayanamazdım
buz kesilirdim
ve son bir vuruşla
paramparça etmeyi de ihmal etmezdin
o buz kütlesini her seferinde

yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını

sen basbayağı suya benzerdin
ne zaman kötü hissetsen
kötü hissettirmek için
yokuş aşağı akmaya başlardın bütün gücünle
tabi ki ben olurdum yokuşun altında
ve her zaman hazırdı savunman;
yokuş yukarı nasıl akacaktın
ve tabi ki gövdemi parçalardın
sen benim gövdemi parçalardın da
yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını

sen suya benzerdin ya
sensiz olmazdı
olduğu kadar da olmazdı
yani ben bir hiç kimseydim
ama yine de ben toplardım yerlerden kalbimin kırıklarını

sırf ayaklarına batmasın diye..

One More Glass of Beer?

Wed, 27 Dec 2006 13:31:41 GMT

Aslında tam Nightmare Before Christmas izleme zamanı. (bkz: Tim Burton sen bizim her şeyimizsin) Ama nedense hiç içimden gelmiyor. Edward Scissorhands izleme modundayım daha çok. Merak etmeyin aman ne çok şey ters gidiyo muhabbeti yapmıycam. Netekim yapamıyorum da. Bütün sinirlerimi, sıkıntılarımı içimde yaşama gibi bi huyum var. Bazen kendim bile olan biten karşısında nası bu kadar sakin ve soğukkanlı kaldığım konusunda şaşırıyorum. Huy diyelim geçelim.

Yılbaşında Emre Aydın, Vega ve Gripin Studio Live'da çıkıyo. Giderseniz benim için de eğlenin. Hatta ben de gitmek istiyorum ama yılbaşı gecesi Taksim'de tıkış tıkış, bi ton kıro, entel kıro ve sersem arasında bulunmak istemiyorum. Şöyle bi atraksiyonu normal bi zamanda yapsalar da zevkle izlesek.

Uzun zamandır yazmıyorum. Yeter bu kadar. Gidiyorum ben.

One more cup of coffee?

Wed, 19 Jul 2006 21:11:59 GMT

Şöyle hayatın fast forward tarzı bi tuşu olsa da ona bassam, önümüzdeki 2 ay benim istediğim şekilde(keyword bu) geçiverse bi anda.

Her şey bi anda dank etti. Bodrum'da sabaha karşı terasta oturup içerken farkettim ki...

it all starts here...

Mon, 06 Mar 2006 13:38:05 GMT

Bahar geliyo... Aşık olmak lazım!

Dungeons and Dragons Online

Thu, 02 Mar 2006 11:04:01 GMT

Order: 3074638 (26th Feb 2006)
Status: Item Shipped (2nd Mar 2006)

Heyecan içinde, acaba Wizard mı olsam yoksa Rogue mu sayıklamaları halinde beklemedeyiz. Masaüstü frp ve liseye dönüş. (Sahi bi aralar Sihir Cafe vardı n'oldu ona?) Her ne kadar mmo'ları, bug fix durumlarından dolayı çıktıktan 1 sene sonra oynama eğiliminde olsam da (şüphesiz ki bugsız mmo bizden değildir) adamın gazına gelip verdik siparişi ama du bakalım. d&d diyorum, dm'in oyuncuların kafasına meteor düşürmesi diyorum aloo! Konuyla ilgili olarak bonus (bkz: olumcul frp quotelari )

Do Not Underestimate The Power of the Dark Side

Mon, 27 Feb 2006 10:10:41 GMT

Şu sıralar Dark Side'a geçmek için bahane arar gibiyim. Darth Vader'la romantik bir akşam yemeği yiyesim, Darth Maul'la birlikte Jedi avına çıkasım, Dark Lady of the Sith olasım var. Ama bir taraftan da inanılmaz mutlu hissediyorum kendimi. (bkz: terazi kadını)

Tüm bunlara karşın çocukluğumda Erdal İnönü'ye aşık olduğum konusunda dedikodular olsa da (yok öyle bir şey deli kadın!) haftasonu gülmekten ağrıyan karın kaslarım yeni yeni düzelmeye başladı.

Netice olarak hayat güzel, bahar geliyor, kimse nasıl olduğunu çözemese de son 2 aydır günde 4 saat uykuyla yaşayabilip, sabahları hala gülümseyerek uyanıyorum. (bkz: silly smile) Niye uzun zamandır bloguna yazmıyorsun diyen arkadaşlarım için kısaca hayatımın özeti bu.